Daar zijn we weer (bijna)

Het is zo ver.
Vandaag stappen we in onze luxueuze Trabant om naar Nederland te vertrekken.
We hebben de route uitgestippeld.
We proberen het in 4 a 5 dagen te doen. Lekker op het gemakje en aangezien het ook niet anders kan is het prima zo.
We hebben een koeltas met kouwe drankjes. Lekkere maiskoekjes en cassettebandjes opgenomen (jaja wie kent ze nog)
Dus.... we komen eraan.
Zaterdag of zondag zijn we er weer om jullie allemaal weer eens flink te knuffelen.
We hebben jullie gemist!!!
Dikke kus en nu tot heeeeel gauw.

Foto's Trabantje

Dit issum dan. We staan er een beetje dom op, maar dat mag ook wel na 2 dagen Hongaars aanhoren en er niks van begrijpen. We hebben dit wagentje gekocht van een oude dame. Ze heeft veel voor ons geregeld want we hebben nu een verzekering voor een maand en we kunnen met deze nummerborden naar Nederland rijden!!!! Wat een feest. Zullen er wel lang over doen want hij haalt de 90 km per uur maar net!!

Mooi he!!!

Dracula zuigt!!

Onze Roemenie expeditie zit er al weer op. Na 2 nachten in een veel te duur hotel in een stad waarvan we nu begrijpen waarom D-reizen er geen stedentrip naar toe heeft en na 2 nachten in een flashback naar 1988 apres-ski-plezier kwamen we aan in Brasov. In de Lonely Planet stond aangegeven dat dit JE VAN HET was. Eerst maar eens een plekje om te slapen zoeken. We hadden in het boek een adres bij een Hongaarse familie gevonden. En we kennen nu al 10 woordjes Hongaars (beter dan ons Roemeens dus) dus op naar dat adres. Pfff, we kwamen aan bij het adres en vlak voor de laatste hoek die we om moesten kwamen we een Amerikaan tegen die er net een kijkje was gaan nemen. Hij was er niet echt enthousiast over en ging door naar het goedkoopste hostel. Wij natuurlijk eerst zelf even kijken en inderdaad de Amerikaan overdreef niet. Was zeer teleurstellend en ook veel te duur....
Wij ook naar dat hostel. We kregen voor 38 euro!!!! een kamertje van de vorige week overleden oma. We lagen in een bedje van 1.40m bij 1.60m waar de springveren bijna doorheen kwamen. Wel kregen we gratis een halve liter bier per persoon. Die hebben we dus maar gretig opgedronken om de pijn een beetje te verzachten. Met de Amerikaan zijn we de stad gaan verkennen. Wel mooi (zoals heel Roemenie best mooi is) maar weinig echte sfeer. We moesten schuilen voor een regenbui en kwamen zo in een klein keldercafeetje uit. DIt was dan wel weer grappig. We zijn gaan eten bij een echte Roemeen (die ook GEEN pizza's verkocht)
Daarna op tijd afgetaaid naar onze oma-kamer. Met kriebeldeken. De volgende dag hebben we een berekening gemaakt van hoeveel het ons zou gaan kosten om verder door Roemenie te reizen en hoe duur het zou zijn om of ergens anders heen te gaan of terug naar Hongarije te gaan. We hebben uitgecheckt en zijn met onze rugzakken naar Eurolines gegaan, hier moesten we nog 2 nachten wachten. Voor ons eigenlijk geen optie meer. DUs naar het treinstation. We konden kaartjes kopen voor Budapest maar pas om 15.00 uur. En het was pas 13.00 uur. Het station lag 3 km van de stad af dus besloten om daar maar even te wachten en op een bankje te verbranden. We konden gelukkig onze rugzakken op het station in bewaring geven dus dat scheelde natuurlijk een hoop gezeul.
We werden 400x door de zelfde taxichauffeur aangehouden of we een rondrit wilden en een hotel zochten. Na zoveel keer vragen was hij het zelf ook wel zat en kwam hij gewoon een kletspraatje maken. Om 15.00 uur precies stonden we voor het hokje. Mevrouw weer bellen maar nog 20 minuten wachten want de trein vertrok pas om 19.39 en 4 uur van te voren pas kon ze bellen. Wij nog een half uurtje rond gesjokt tussen al het gajus dat daar rondliep. Weer terug. Mevrouw zag ons aan komen lopen en begon al te bellen naar de kaartjesverdeeltoestand. Ja hoor 2 kaartjes naar Budapest om 19.39 enkele reis, 14 uur in de trein zitten.
Nu konden we terug naar het centrum om even boodschappen te doen en de (volgens het boek) beroemde burger te eten bij de Ierse pub. Na dit oke-e maal zijn we dan echt vertrokken naar het station. Eerst de tassen opgehaald en de bedelkindjes ontweken. Toen de trein in. Een coupe voor ons 2en wat een luxe. Na 2 uurtjes kwam er nog een klein dik vrouwtje bij zitten. We konden gelukkig allebei een klein (heel klein) beetje slapen. DIe ochtend waren we om 09.00 op en nu dus eigenlijk een nachte over geslagen. Om 05.30 kwamen we aan op Budapest. Meteen naar beneden gelopen om 2 kaartjes naar Sasd te kopen. Er waren 3 loketjes open en wij kozen natuurlijk de verkeerde. We waren aan de beurt en ik vroeg om keteu(2) tickets (kaartjes) naar Sasd. Mevrouw keek me aan of ik gek was. Dus wij nog een keer hetzelfde, nu met 2 vingers opgestoken (nee niet 2 middelvingers) en nog niks.... Dus nog een keer en nu sjaaaaasjjjd gezegd. En ja hoor nu "begreep" ze ons wel. Rotwijf. Maar opgetogen omdat we kaartjes hadden voor de juiste trein naar het perron gelopen. Onze trein stond al klaar. We konden onze plekjes al gaan zoeken. We hadden nog een uurtje voor dat de trein vertrok. We hebben in die tijd lekker kunnen ontbijten met de ROemeense worst und Kaze, zonder dat alles van je ienie-mienie tafeltje afpleurt. Na een uurtje gingie dan. Wij blij. Een uurtje later heeft Ewoud zijn ouders kunnen bereiken en die waren zo lief om ons weer op te halen in Sasd. Nu dus liften met bekenden.

We zijn hier nu een weekje en zijn de laatste 2 dagen bezig geweest met het kopen van een Trabantje. EN het is gelukt. We zijn nu de trotse eigenaars van een lichtblauwe Trabant 601 T (niet de T van Turbo, eerder van Traag) uit 1989. Fotootje volgt.

Dikke kus en tot gauw (nu echt gauw)

Bucharest is PIEPPPPP

Na een kort vluchtje van Hongarije naar Bucharest werden we opgehaald door een meneer van het hotel. In de auto kregen we uitleg over de lokatie van het hotel en een beetje over Bucharest. Na 15 minuten kwamen we bij het hotel. Erg netjes en in de duurtste wijk van Bucharest. We dronken even een colaatje en daarna nog even tv kijken douchen en slapen. de volgende ochtend een lekker ontbijtje. Inclusief gelukkig want het hotel was behoooorlijk boven ons budget.
De bus gepakt en de hoofdstad maar eens onveilig maken. Na een half uurtje stonden we voor het eenna grootste gebouw van de wereld (Pentagon is het grootst) bleek het niet toegankelijk te zijn voor toeristen in verband met een congres ofzo. Dus de stad maar verder ontdekken. Ze hebben geen gezellige pleintjes, straatjes, terrasjkes, helemaal niks. na een uurtje moedeloos ronddwalen en nog niks gevonden te hebben zijn we maar ergens een terrasje gaan zoeken. lange zoektocht geweest en BIJNA sjacherijnig en moe kwamen we dan toch een heel klein straatje tegen met daarin een terrasje. Hier hebben we allebei een megasalade op en een biertje. Onder begeleiding van een muziekje dat niet zou misstaan op Hardbass.
Hierna de moed weer een beetje gestagen, maar helaas zakte die tot een niet omkeerbare status aangezien er voor de rest echt geen .... te doen was. Zelfs in de lonely Planet stond niks....
Dus met de bus terug naar het hotel en daar lekker even gelezen op het balkon. even boodschappen gedaan bij het veel te dure winkelcentrum in de buurt en op het balkon lekker brood en een soort mousse met krab gegeten. wel lekker gelukkig.
Volgende ochtend weer heerlijk ontbeten en zelfs 2 croissantjes (voorverpakt) meegejat.
Met de bus en de metro naar het busstation en 5 minuten wachten en we hadden de goede bus naar Sinaia. Een klein dorpje ongeveer 100 km van Bucharest. Toen we aankwamen konden we meteen een mannetje volgen naar een pension. Voor 25 euro hebben we nu een pensionkamertje met tv en douche. Erg schoon. We hebben een restaurantje gevonden en Ewoud heeft een soort gevulde schnitzel op. Ik kreeg een zigeunerschnitzel. met mamaliga. Dit is een soort polenta gebakken met een beetje paneermeel. Apart zullen we maar zeggen.

Toen we daarna gezellig op bed een boekje aan het lezen waren begon het zo hard te onweren dat alle auto alarmen af begonnen te gaan. Het water kwam ook met bakken naar beneden.

Vanochtend heeft Ewoud boodschappen gedaan en konden we ontbijten met (semi) vers brood en smeerspul en lekkere worst.
Daarna zijn we Peles castle gaan bekijken. Een geheel in oude stijl gerenoveerd kasteel. Echt supermooi. We kregen een rondleiding in het Engels dus we weten nu alles over het kasteel. Zelfs hoe de airco werkte die ze 100 jaar geleden (!!!!) hadden ingebouwd.
Morgen gaan we naar Brasov.
De 24e vliegen we terug naar Hongarije.

Dikke kus Ewoud en Kim

De surpriseshow is er niks bij!!!

We waren Azie zat. Na 4 maanden rondreizen vonden we het tijd voor wat nieuws.
Terug naar Europa. We konden met Turkish Airlines naar Budapest vliegen. Wel een tussenstop van 10 uur op Istanbus Airport, maar dat mocht de pret niet drukken.
Na 's ochtends eerst een beetje doelloos te hebben rondgeslenterd door de wijk waar we zaten hebben we om 13.00 allebei nog een douche kunnen nemen bij het guesthouse waar we zaten. In heel Azie alleen maar kouwe douches en ja hoor. Hebben we het bloedheet, proberen we een beetje fris te worden, is er alleen maar een warme douche. Niks geen draaiknoppen, alleen aan en uit. Zucht....
Met de rugzakken op met 40 graden naar de metro gesjokt.
3 haltes verder er weer een beetje afgekoeld uitgestapt (lekker die airco!) en op zoek naar een treinkaartje. We werden door een mevrouw geholpen van het station. Wel handig voor domme buitenlanders. We moesten met een comutertrain mee om uit te stappen bij een halte in the middle of nowhere. Dit is omdat het nieuwe vliegveld net af is en ze er nog niet over na hebben gedacht om er een rechtstreekse buslijn of trein naar toe te brengen. Wij uitstappen en op zoek naar een taxi. Maar er stond een stukje verderop een man naar ons te zwaaien. Tocht maar even kijken waar hij met zijn AIRCObus naar toe gaat. Ja hoor, vliegveld. Wij lekker instappen. En na een half uurtje kwamen we bij een bus terminal uit. Hier moesten we overstappen op een andere bus. De shuttlebus naar het vliegveld zelf. Deze was helemaal gratis. Toch nog een beetje na gedacht over het vliegveld dus die Thai's.
Nog even snel wat drinken gekocht en op naar het vliegveld (nog steeds dus) uitstappen bij de goede halte en wachten maar. We waren een beetje aan de vroege kant omdat we besloten hadden dat de warmte echt te veel werd. Voor mij in ieder geval. Ik kan er blijkbaar iets slechter tegen.
Toen inchecken. Ging redelijk vlotjes afgezien van de Turken voor ons die 600 kilo bagage bij hadden. Op de loopband naast de balie hun koffer uit gingen staan pakken om veel in hun handbagage te doen. Maar dan toch aan de beurt. We hadden via internet onze plaatsjes uit kunnen zoeken dus dat was wel fijn. Konden lekker bij een raampje, en naast elkaar zitten.

Na het inchecken door de douane en op zoek naar wat te eten. Bangkok Airport heeft alleen maar hele luxe winkels. Geen drogisterijtje om je laatste baht uit te geven. Eindelijk een Burger King gevonden en een DURE burger met frietjes, heeeeel veeeel frietjes en een literbeker cola per persoon proberen weg te werken. Wederom ging dit Ewoud iets beter af.

Helemaal volgepropt kwamen we er achter dat we nog precies genoeg over hadden voor een Blizzard ijsje, Zijn we Beijing mee begonnen en sluiten we dus in Bangkok weer mee af (was het idee)
Burp, bleegh misselijk allebei het vliegtuig in. Om 23.35 vertrokken we. Na een uurtje in de lucht kwamen de vriendelijke stewardellen voorbij om een dinertje te overhandigen. Pffff nog meer eten. En veel ook. Lekker een glaasje witte wijn erbij. Allemaal bij de prijs inbegrepen. Zelfs het zakje met schoenlepel, sokjes, tandenborstel en tandenpasta, verfrissingsdoekje en een kammetje zat bij de prijs inbegrepen. Na het maal snel mijn ogen dicht gedaan aangezien we weinig geslapen hadden, in de lucht zaten en het flesje wijn aankwam alsof het de 4e dag carnaval was. Lang en goed kunnen slapen. We landden om 06.00 Turkse tijd. Net voor de landing kregen we nog een lekker ontbijtje. Snel de kaasjes en toastjes in de tas gedaan want het was echt te veeeeel eten.
Vliegveld van Istanbul onveilig gemaakt. Een megagrote reep Toblerone gekocht en snollerige Russen bekeken. Na 10 uur (dat is ECHT lang) konden we boarden om naar Budapest te vliegen.
Hier weeeeeer een maaltijd. We konden de eerste keer kiezen tussen kip en pasta. Toen hadden we kip en nu dus maar voor de pasta. Was pasta met KAAS. Hoe lang was dat geleden. Bijna tranen in onze ogen.
Na een korte vlucht landden we in Budapest. Ewoud zijn ouders wisten nog steeds van niks en we hadden met z'n tweeen afgesproken dat we zo dicht mogelijk in de buurt zouden komen zonder iets te laten weten. We hadden het wel tegen de zus van Ewoud verteld om te voorkomen dat er iets mis zou kunnen lopen.
Op het vliegveld zat een touristenbureautje waar we uitleg hebben gekregen hoe we in Pecs moesten komen. Alles op papier. Eerst met de bus naar de eind halte van een Metrolijn. En dan met de Metro. 1 keer overstappen en dan stonden we op Keleti Pu. Voordeel is dat we hier vorig bezoek bij Ewouds ouders ook al waren geweest. Was wel makkelijk.
Konden bij het loket meteen een kaartje voor Sasd kopen. Dat is 4 kilometer van Ewouds ouders af. DUs helemaal mooi. De trein vertrok een kwartiertje later. Konden mooi nog een flesje drinken kopen en de trein zoeken. Na 3 uur moesten we de trein uit bij Sasd. Mochten zelf de deur opendoen en er uit springen. Om 20.45 stonden we dus 4 km verderop.
Stuk gaan lopen en proberen een lift te krijgen maar de eerste 2 kilometer reden alle auto's door. Tot er een Trabantje stopte. We hadden een lift!!!
Tassen pasten zelfst achterin! 2 huizen verderop werden we afgezet en zachtjes liepen we het erf op. Ewoud floot om de aandacht te trekken maar dat hoorden ze niet. Het erf op en op de deur geklopt. De vader van Ewoud kwam naar de deur. Hij ziet niet zo veel dus zag het pas toen de deur open was. Moeder van Ewoud was televisie aan het kijken en hoorde ons dus niet. Dacht dat het buren waren ofzo. Ze zette het geluid uit en hoorde ineens haar eigen zoon en schoondochter. Ze stormde de gang in en vloog ons om de nek. Ze waren allebei heel erg blij en verrast. Goed geslaagde actie dus.
Nu zitten we hier lekker een paar dagen. We kunnen Ewouds verjaardag (4 juni) dus gezellig vieren met z'n vieren.
De 7e vliegen we naar Roemenie. Dan gaan we daar nog een paar dagen rondreizen en komen we de 28e weer naar Hongarije. Vanuit daar reizen we naar huis.

Dikke kus
Ewoud en Kim