Dracula zuigt!!

Onze Roemenie expeditie zit er al weer op. Na 2 nachten in een veel te duur hotel in een stad waarvan we nu begrijpen waarom D-reizen er geen stedentrip naar toe heeft en na 2 nachten in een flashback naar 1988 apres-ski-plezier kwamen we aan in Brasov. In de Lonely Planet stond aangegeven dat dit JE VAN HET was. Eerst maar eens een plekje om te slapen zoeken. We hadden in het boek een adres bij een Hongaarse familie gevonden. En we kennen nu al 10 woordjes Hongaars (beter dan ons Roemeens dus) dus op naar dat adres. Pfff, we kwamen aan bij het adres en vlak voor de laatste hoek die we om moesten kwamen we een Amerikaan tegen die er net een kijkje was gaan nemen. Hij was er niet echt enthousiast over en ging door naar het goedkoopste hostel. Wij natuurlijk eerst zelf even kijken en inderdaad de Amerikaan overdreef niet. Was zeer teleurstellend en ook veel te duur....
Wij ook naar dat hostel. We kregen voor 38 euro!!!! een kamertje van de vorige week overleden oma. We lagen in een bedje van 1.40m bij 1.60m waar de springveren bijna doorheen kwamen. Wel kregen we gratis een halve liter bier per persoon. Die hebben we dus maar gretig opgedronken om de pijn een beetje te verzachten. Met de Amerikaan zijn we de stad gaan verkennen. Wel mooi (zoals heel Roemenie best mooi is) maar weinig echte sfeer. We moesten schuilen voor een regenbui en kwamen zo in een klein keldercafeetje uit. DIt was dan wel weer grappig. We zijn gaan eten bij een echte Roemeen (die ook GEEN pizza's verkocht)
Daarna op tijd afgetaaid naar onze oma-kamer. Met kriebeldeken. De volgende dag hebben we een berekening gemaakt van hoeveel het ons zou gaan kosten om verder door Roemenie te reizen en hoe duur het zou zijn om of ergens anders heen te gaan of terug naar Hongarije te gaan. We hebben uitgecheckt en zijn met onze rugzakken naar Eurolines gegaan, hier moesten we nog 2 nachten wachten. Voor ons eigenlijk geen optie meer. DUs naar het treinstation. We konden kaartjes kopen voor Budapest maar pas om 15.00 uur. En het was pas 13.00 uur. Het station lag 3 km van de stad af dus besloten om daar maar even te wachten en op een bankje te verbranden. We konden gelukkig onze rugzakken op het station in bewaring geven dus dat scheelde natuurlijk een hoop gezeul.
We werden 400x door de zelfde taxichauffeur aangehouden of we een rondrit wilden en een hotel zochten. Na zoveel keer vragen was hij het zelf ook wel zat en kwam hij gewoon een kletspraatje maken. Om 15.00 uur precies stonden we voor het hokje. Mevrouw weer bellen maar nog 20 minuten wachten want de trein vertrok pas om 19.39 en 4 uur van te voren pas kon ze bellen. Wij nog een half uurtje rond gesjokt tussen al het gajus dat daar rondliep. Weer terug. Mevrouw zag ons aan komen lopen en begon al te bellen naar de kaartjesverdeeltoestand. Ja hoor 2 kaartjes naar Budapest om 19.39 enkele reis, 14 uur in de trein zitten.
Nu konden we terug naar het centrum om even boodschappen te doen en de (volgens het boek) beroemde burger te eten bij de Ierse pub. Na dit oke-e maal zijn we dan echt vertrokken naar het station. Eerst de tassen opgehaald en de bedelkindjes ontweken. Toen de trein in. Een coupe voor ons 2en wat een luxe. Na 2 uurtjes kwam er nog een klein dik vrouwtje bij zitten. We konden gelukkig allebei een klein (heel klein) beetje slapen. DIe ochtend waren we om 09.00 op en nu dus eigenlijk een nachte over geslagen. Om 05.30 kwamen we aan op Budapest. Meteen naar beneden gelopen om 2 kaartjes naar Sasd te kopen. Er waren 3 loketjes open en wij kozen natuurlijk de verkeerde. We waren aan de beurt en ik vroeg om keteu(2) tickets (kaartjes) naar Sasd. Mevrouw keek me aan of ik gek was. Dus wij nog een keer hetzelfde, nu met 2 vingers opgestoken (nee niet 2 middelvingers) en nog niks.... Dus nog een keer en nu sjaaaaasjjjd gezegd. En ja hoor nu "begreep" ze ons wel. Rotwijf. Maar opgetogen omdat we kaartjes hadden voor de juiste trein naar het perron gelopen. Onze trein stond al klaar. We konden onze plekjes al gaan zoeken. We hadden nog een uurtje voor dat de trein vertrok. We hebben in die tijd lekker kunnen ontbijten met de ROemeense worst und Kaze, zonder dat alles van je ienie-mienie tafeltje afpleurt. Na een uurtje gingie dan. Wij blij. Een uurtje later heeft Ewoud zijn ouders kunnen bereiken en die waren zo lief om ons weer op te halen in Sasd. Nu dus liften met bekenden.

We zijn hier nu een weekje en zijn de laatste 2 dagen bezig geweest met het kopen van een Trabantje. EN het is gelukt. We zijn nu de trotse eigenaars van een lichtblauwe Trabant 601 T (niet de T van Turbo, eerder van Traag) uit 1989. Fotootje volgt.

Dikke kus en tot gauw (nu echt gauw)