Weer thuis!!!

Sorry dat het even geleden is dat we geschreven hebben.
Maar ik zal bij het begin beginnen, het vertrek uit Hongarije....
Op woensdag ochtend zijn we vertrokken. Met alle spullen die we inmiddels verzameld hadden. Alles pastte in de Trabant!!! Jaja, je hebt helemaal geen stationwagon nodig!!

Na 3 uurtjes rijden even pauze gehouden aan het Balatonmeer. Even de Tesco ingedoken want we waren tandpasta vergeten en we hadden zin in verse broodjes. We konden lekker koude appelsap drinken aangezien we een ROZE koeltas hadden gekocht.
Na een kleine pauze weer verder gehobbeld. Lekker over de binnenweggetjes, rustig aan. Harder kan ook niet want onze smurf haalt net 90 km per uur.

Al snel kwamen we bij de grens van Oostenrijk. We konden lekker doorrijden, douane verwachtte waarschijnlijk niet veel te vangen bij ons kleine autootje.
Na nog 2 uurtjes waren we het rijden wel een beetje zat.
Snelweg af en lekker op zoek naar een pensionnetje.
Na 10 minuutjes kwamen we bij een erg Christelijk gezellig pensionnetje. Hier hadden ze nog kamers en het zag er erg netjes uit. Na even lekker gedouched te hebben zijn we naar de Mac gegaan. Hier hadden ze de Oostenrijkburger. Dus die hebben we genomen om toch nog cultureel verantwoord te zijn. Erg lekker!
Na nog even tv te hebben gekeken zijn we gaan slapen. Om 8.30 uur sond er een lekker ontijtje voor ons klaar. Verse broodjes, worst und kaze en jam en boter...
Hmmmmm!!!!
Snel de auto in en verder tuffen. Na een uurtje knalde de V-snaar er af. Daar stonden we dan langs de snelweg. In Hongarije hadden we al fluorvestjes gekocht. Erg modieus dus naast de snelweg.
Ewoud ging via een brug de snelweg over om bij een tankstation een gereedschapssetje te kopen. Toen we net bezig waren om de V-snaar eromheen te zetten kwam er al een Wegenwacht auto aan. Hij heeft ons naar de dichtbijzijnde Wegenwachtstation gesleept. Daar hebben we een nieuwe V-snaar erop gezet. Het slepen was gratis dus dat was wel echt geweldig...
De snaar was een tientje.
Na anderhalf uur waren we weer op weg. Snel de grens van Duitsland gepasseerd. Na de grens was de bedoeling om weer de binnenweggetjes weer op te zoeken. Eindelijk de juiste weg gevonden, toen ineens de auto niet meer van z'n 4 naar z'n 3 kon. Hmmm toch maar even stoppe. Weer bij een Mac Donalds. Dit keer niks gegeten. Maar na een beetje gepruts kwamen we echt niet meer weg....
Achter de Mac zat een garagebedrijf. Hier maar naar toe gelopen. Ze hadden nog nooit een Trabant gerepareerd. We wisten al dat het aan de koppeling moest liggen. Toen de monteur de koppeling eruit haalde was de koppelingsplaat alleen nog maar stof. De hele koppeling moest dus vervangen worden.
Einde dagje rijden dus. Snel een pensionnetje opgezocht en lekker gaan douchen. Hierna even Vilshoven (daar waren we gestrand) ingelopen. Erg leuk stadje hoor! We kwamen langs een erg uitnodigende konditorei. Het rook er heerlijk. Gauw naar binnen geglipt en een gebakje gegeten.
Hierna een supermarkt opgezocht en boodschappen gedaan voor de volgende dagen.
Slapen, ontbijtje en de auto ophalen bij de garage. De binnenweggetjes op en gaan.
We hebben de dag flink doorgereden en aan het einde van de dag waren we al voorbij Keulen. We kwamen langs een leuk restaurantje en hebben daar heerlijk gegeten. Stukje verderop was er nog een leuk pensionnetje. Een beetje alsof je bij je oma logeert.
's Ochtends weer lekker aan het ontbijt in een cafe waar de vorige avond nog flink gerookt en gefrituurd was.
Al snel waren we in Nederland. Papa en mama bellen!!!
Afgesproken dat we elkaar voor mijn voordeur zouden zien.
Bijna bij huis werden we gebeld door mijn moeder. De sleutel past niet op de deur. Aangezien ze gewoon de verkeerde sleutelbos mee had genomen hoopten we dat Monique thuis zou zijn. Na wat heen en weer gebel zijn we meteen naar Monique gereden die ook net thuis kwam.
Hier even lekker een bakkie koffie gedaan en bijgekletst met Rogier en Monique.
Met de goeie sleutel naar huis gegaan en de deur open gemaakt. Wat heeft Bart het ongelofelijk schoon achter gelaten. We konden ons bed opmaken en boodschappen doen en alleswas weer als vanouds.
WEER THUIS!!!!!
Nu nog een baan, een echte auto en laminaat op de bovenverdieping....
Hierbij verklaar ik deze blog voor gesloten

We vonden het echt superleuk dat we zoveel fans hadden en dat iedereen zo mee heeft geleeft. We hebben alles nog eens nagelezen en zelf ook nog gelachen om ons zelf.
Nu zijn we toch wel echt ervaren reizigers en misschien is het reisvirus wel een beetje in ons bloed gekropen.
We gaan als eerste vakantie in ieder geval naar Torremolinos of Benidorm. Gewoon heel goedkoop en simpel niks doen. Alleen zullen we dit niet langer dan een week volhouden waarschijnlijk.
Mochten jullie nog willen mailen dan kan dat naar kim_kimikaze@hotmail.com

Hele dikke kus en we zullen het missen om te bloggen.
XXXX

Daar zijn we weer (bijna)

Het is zo ver.
Vandaag stappen we in onze luxueuze Trabant om naar Nederland te vertrekken.
We hebben de route uitgestippeld.
We proberen het in 4 a 5 dagen te doen. Lekker op het gemakje en aangezien het ook niet anders kan is het prima zo.
We hebben een koeltas met kouwe drankjes. Lekkere maiskoekjes en cassettebandjes opgenomen (jaja wie kent ze nog)
Dus.... we komen eraan.
Zaterdag of zondag zijn we er weer om jullie allemaal weer eens flink te knuffelen.
We hebben jullie gemist!!!
Dikke kus en nu tot heeeeel gauw.

Foto's Trabantje

Dit issum dan. We staan er een beetje dom op, maar dat mag ook wel na 2 dagen Hongaars aanhoren en er niks van begrijpen. We hebben dit wagentje gekocht van een oude dame. Ze heeft veel voor ons geregeld want we hebben nu een verzekering voor een maand en we kunnen met deze nummerborden naar Nederland rijden!!!! Wat een feest. Zullen er wel lang over doen want hij haalt de 90 km per uur maar net!!

Mooi he!!!

Dracula zuigt!!

Onze Roemenie expeditie zit er al weer op. Na 2 nachten in een veel te duur hotel in een stad waarvan we nu begrijpen waarom D-reizen er geen stedentrip naar toe heeft en na 2 nachten in een flashback naar 1988 apres-ski-plezier kwamen we aan in Brasov. In de Lonely Planet stond aangegeven dat dit JE VAN HET was. Eerst maar eens een plekje om te slapen zoeken. We hadden in het boek een adres bij een Hongaarse familie gevonden. En we kennen nu al 10 woordjes Hongaars (beter dan ons Roemeens dus) dus op naar dat adres. Pfff, we kwamen aan bij het adres en vlak voor de laatste hoek die we om moesten kwamen we een Amerikaan tegen die er net een kijkje was gaan nemen. Hij was er niet echt enthousiast over en ging door naar het goedkoopste hostel. Wij natuurlijk eerst zelf even kijken en inderdaad de Amerikaan overdreef niet. Was zeer teleurstellend en ook veel te duur....
Wij ook naar dat hostel. We kregen voor 38 euro!!!! een kamertje van de vorige week overleden oma. We lagen in een bedje van 1.40m bij 1.60m waar de springveren bijna doorheen kwamen. Wel kregen we gratis een halve liter bier per persoon. Die hebben we dus maar gretig opgedronken om de pijn een beetje te verzachten. Met de Amerikaan zijn we de stad gaan verkennen. Wel mooi (zoals heel Roemenie best mooi is) maar weinig echte sfeer. We moesten schuilen voor een regenbui en kwamen zo in een klein keldercafeetje uit. DIt was dan wel weer grappig. We zijn gaan eten bij een echte Roemeen (die ook GEEN pizza's verkocht)
Daarna op tijd afgetaaid naar onze oma-kamer. Met kriebeldeken. De volgende dag hebben we een berekening gemaakt van hoeveel het ons zou gaan kosten om verder door Roemenie te reizen en hoe duur het zou zijn om of ergens anders heen te gaan of terug naar Hongarije te gaan. We hebben uitgecheckt en zijn met onze rugzakken naar Eurolines gegaan, hier moesten we nog 2 nachten wachten. Voor ons eigenlijk geen optie meer. DUs naar het treinstation. We konden kaartjes kopen voor Budapest maar pas om 15.00 uur. En het was pas 13.00 uur. Het station lag 3 km van de stad af dus besloten om daar maar even te wachten en op een bankje te verbranden. We konden gelukkig onze rugzakken op het station in bewaring geven dus dat scheelde natuurlijk een hoop gezeul.
We werden 400x door de zelfde taxichauffeur aangehouden of we een rondrit wilden en een hotel zochten. Na zoveel keer vragen was hij het zelf ook wel zat en kwam hij gewoon een kletspraatje maken. Om 15.00 uur precies stonden we voor het hokje. Mevrouw weer bellen maar nog 20 minuten wachten want de trein vertrok pas om 19.39 en 4 uur van te voren pas kon ze bellen. Wij nog een half uurtje rond gesjokt tussen al het gajus dat daar rondliep. Weer terug. Mevrouw zag ons aan komen lopen en begon al te bellen naar de kaartjesverdeeltoestand. Ja hoor 2 kaartjes naar Budapest om 19.39 enkele reis, 14 uur in de trein zitten.
Nu konden we terug naar het centrum om even boodschappen te doen en de (volgens het boek) beroemde burger te eten bij de Ierse pub. Na dit oke-e maal zijn we dan echt vertrokken naar het station. Eerst de tassen opgehaald en de bedelkindjes ontweken. Toen de trein in. Een coupe voor ons 2en wat een luxe. Na 2 uurtjes kwam er nog een klein dik vrouwtje bij zitten. We konden gelukkig allebei een klein (heel klein) beetje slapen. DIe ochtend waren we om 09.00 op en nu dus eigenlijk een nachte over geslagen. Om 05.30 kwamen we aan op Budapest. Meteen naar beneden gelopen om 2 kaartjes naar Sasd te kopen. Er waren 3 loketjes open en wij kozen natuurlijk de verkeerde. We waren aan de beurt en ik vroeg om keteu(2) tickets (kaartjes) naar Sasd. Mevrouw keek me aan of ik gek was. Dus wij nog een keer hetzelfde, nu met 2 vingers opgestoken (nee niet 2 middelvingers) en nog niks.... Dus nog een keer en nu sjaaaaasjjjd gezegd. En ja hoor nu "begreep" ze ons wel. Rotwijf. Maar opgetogen omdat we kaartjes hadden voor de juiste trein naar het perron gelopen. Onze trein stond al klaar. We konden onze plekjes al gaan zoeken. We hadden nog een uurtje voor dat de trein vertrok. We hebben in die tijd lekker kunnen ontbijten met de ROemeense worst und Kaze, zonder dat alles van je ienie-mienie tafeltje afpleurt. Na een uurtje gingie dan. Wij blij. Een uurtje later heeft Ewoud zijn ouders kunnen bereiken en die waren zo lief om ons weer op te halen in Sasd. Nu dus liften met bekenden.

We zijn hier nu een weekje en zijn de laatste 2 dagen bezig geweest met het kopen van een Trabantje. EN het is gelukt. We zijn nu de trotse eigenaars van een lichtblauwe Trabant 601 T (niet de T van Turbo, eerder van Traag) uit 1989. Fotootje volgt.

Dikke kus en tot gauw (nu echt gauw)

Bucharest is PIEPPPPP

Na een kort vluchtje van Hongarije naar Bucharest werden we opgehaald door een meneer van het hotel. In de auto kregen we uitleg over de lokatie van het hotel en een beetje over Bucharest. Na 15 minuten kwamen we bij het hotel. Erg netjes en in de duurtste wijk van Bucharest. We dronken even een colaatje en daarna nog even tv kijken douchen en slapen. de volgende ochtend een lekker ontbijtje. Inclusief gelukkig want het hotel was behoooorlijk boven ons budget.
De bus gepakt en de hoofdstad maar eens onveilig maken. Na een half uurtje stonden we voor het eenna grootste gebouw van de wereld (Pentagon is het grootst) bleek het niet toegankelijk te zijn voor toeristen in verband met een congres ofzo. Dus de stad maar verder ontdekken. Ze hebben geen gezellige pleintjes, straatjes, terrasjkes, helemaal niks. na een uurtje moedeloos ronddwalen en nog niks gevonden te hebben zijn we maar ergens een terrasje gaan zoeken. lange zoektocht geweest en BIJNA sjacherijnig en moe kwamen we dan toch een heel klein straatje tegen met daarin een terrasje. Hier hebben we allebei een megasalade op en een biertje. Onder begeleiding van een muziekje dat niet zou misstaan op Hardbass.
Hierna de moed weer een beetje gestagen, maar helaas zakte die tot een niet omkeerbare status aangezien er voor de rest echt geen .... te doen was. Zelfs in de lonely Planet stond niks....
Dus met de bus terug naar het hotel en daar lekker even gelezen op het balkon. even boodschappen gedaan bij het veel te dure winkelcentrum in de buurt en op het balkon lekker brood en een soort mousse met krab gegeten. wel lekker gelukkig.
Volgende ochtend weer heerlijk ontbeten en zelfs 2 croissantjes (voorverpakt) meegejat.
Met de bus en de metro naar het busstation en 5 minuten wachten en we hadden de goede bus naar Sinaia. Een klein dorpje ongeveer 100 km van Bucharest. Toen we aankwamen konden we meteen een mannetje volgen naar een pension. Voor 25 euro hebben we nu een pensionkamertje met tv en douche. Erg schoon. We hebben een restaurantje gevonden en Ewoud heeft een soort gevulde schnitzel op. Ik kreeg een zigeunerschnitzel. met mamaliga. Dit is een soort polenta gebakken met een beetje paneermeel. Apart zullen we maar zeggen.

Toen we daarna gezellig op bed een boekje aan het lezen waren begon het zo hard te onweren dat alle auto alarmen af begonnen te gaan. Het water kwam ook met bakken naar beneden.

Vanochtend heeft Ewoud boodschappen gedaan en konden we ontbijten met (semi) vers brood en smeerspul en lekkere worst.
Daarna zijn we Peles castle gaan bekijken. Een geheel in oude stijl gerenoveerd kasteel. Echt supermooi. We kregen een rondleiding in het Engels dus we weten nu alles over het kasteel. Zelfs hoe de airco werkte die ze 100 jaar geleden (!!!!) hadden ingebouwd.
Morgen gaan we naar Brasov.
De 24e vliegen we terug naar Hongarije.

Dikke kus Ewoud en Kim

De surpriseshow is er niks bij!!!

We waren Azie zat. Na 4 maanden rondreizen vonden we het tijd voor wat nieuws.
Terug naar Europa. We konden met Turkish Airlines naar Budapest vliegen. Wel een tussenstop van 10 uur op Istanbus Airport, maar dat mocht de pret niet drukken.
Na 's ochtends eerst een beetje doelloos te hebben rondgeslenterd door de wijk waar we zaten hebben we om 13.00 allebei nog een douche kunnen nemen bij het guesthouse waar we zaten. In heel Azie alleen maar kouwe douches en ja hoor. Hebben we het bloedheet, proberen we een beetje fris te worden, is er alleen maar een warme douche. Niks geen draaiknoppen, alleen aan en uit. Zucht....
Met de rugzakken op met 40 graden naar de metro gesjokt.
3 haltes verder er weer een beetje afgekoeld uitgestapt (lekker die airco!) en op zoek naar een treinkaartje. We werden door een mevrouw geholpen van het station. Wel handig voor domme buitenlanders. We moesten met een comutertrain mee om uit te stappen bij een halte in the middle of nowhere. Dit is omdat het nieuwe vliegveld net af is en ze er nog niet over na hebben gedacht om er een rechtstreekse buslijn of trein naar toe te brengen. Wij uitstappen en op zoek naar een taxi. Maar er stond een stukje verderop een man naar ons te zwaaien. Tocht maar even kijken waar hij met zijn AIRCObus naar toe gaat. Ja hoor, vliegveld. Wij lekker instappen. En na een half uurtje kwamen we bij een bus terminal uit. Hier moesten we overstappen op een andere bus. De shuttlebus naar het vliegveld zelf. Deze was helemaal gratis. Toch nog een beetje na gedacht over het vliegveld dus die Thai's.
Nog even snel wat drinken gekocht en op naar het vliegveld (nog steeds dus) uitstappen bij de goede halte en wachten maar. We waren een beetje aan de vroege kant omdat we besloten hadden dat de warmte echt te veel werd. Voor mij in ieder geval. Ik kan er blijkbaar iets slechter tegen.
Toen inchecken. Ging redelijk vlotjes afgezien van de Turken voor ons die 600 kilo bagage bij hadden. Op de loopband naast de balie hun koffer uit gingen staan pakken om veel in hun handbagage te doen. Maar dan toch aan de beurt. We hadden via internet onze plaatsjes uit kunnen zoeken dus dat was wel fijn. Konden lekker bij een raampje, en naast elkaar zitten.

Na het inchecken door de douane en op zoek naar wat te eten. Bangkok Airport heeft alleen maar hele luxe winkels. Geen drogisterijtje om je laatste baht uit te geven. Eindelijk een Burger King gevonden en een DURE burger met frietjes, heeeeel veeeel frietjes en een literbeker cola per persoon proberen weg te werken. Wederom ging dit Ewoud iets beter af.

Helemaal volgepropt kwamen we er achter dat we nog precies genoeg over hadden voor een Blizzard ijsje, Zijn we Beijing mee begonnen en sluiten we dus in Bangkok weer mee af (was het idee)
Burp, bleegh misselijk allebei het vliegtuig in. Om 23.35 vertrokken we. Na een uurtje in de lucht kwamen de vriendelijke stewardellen voorbij om een dinertje te overhandigen. Pffff nog meer eten. En veel ook. Lekker een glaasje witte wijn erbij. Allemaal bij de prijs inbegrepen. Zelfs het zakje met schoenlepel, sokjes, tandenborstel en tandenpasta, verfrissingsdoekje en een kammetje zat bij de prijs inbegrepen. Na het maal snel mijn ogen dicht gedaan aangezien we weinig geslapen hadden, in de lucht zaten en het flesje wijn aankwam alsof het de 4e dag carnaval was. Lang en goed kunnen slapen. We landden om 06.00 Turkse tijd. Net voor de landing kregen we nog een lekker ontbijtje. Snel de kaasjes en toastjes in de tas gedaan want het was echt te veeeeel eten.
Vliegveld van Istanbul onveilig gemaakt. Een megagrote reep Toblerone gekocht en snollerige Russen bekeken. Na 10 uur (dat is ECHT lang) konden we boarden om naar Budapest te vliegen.
Hier weeeeeer een maaltijd. We konden de eerste keer kiezen tussen kip en pasta. Toen hadden we kip en nu dus maar voor de pasta. Was pasta met KAAS. Hoe lang was dat geleden. Bijna tranen in onze ogen.
Na een korte vlucht landden we in Budapest. Ewoud zijn ouders wisten nog steeds van niks en we hadden met z'n tweeen afgesproken dat we zo dicht mogelijk in de buurt zouden komen zonder iets te laten weten. We hadden het wel tegen de zus van Ewoud verteld om te voorkomen dat er iets mis zou kunnen lopen.
Op het vliegveld zat een touristenbureautje waar we uitleg hebben gekregen hoe we in Pecs moesten komen. Alles op papier. Eerst met de bus naar de eind halte van een Metrolijn. En dan met de Metro. 1 keer overstappen en dan stonden we op Keleti Pu. Voordeel is dat we hier vorig bezoek bij Ewouds ouders ook al waren geweest. Was wel makkelijk.
Konden bij het loket meteen een kaartje voor Sasd kopen. Dat is 4 kilometer van Ewouds ouders af. DUs helemaal mooi. De trein vertrok een kwartiertje later. Konden mooi nog een flesje drinken kopen en de trein zoeken. Na 3 uur moesten we de trein uit bij Sasd. Mochten zelf de deur opendoen en er uit springen. Om 20.45 stonden we dus 4 km verderop.
Stuk gaan lopen en proberen een lift te krijgen maar de eerste 2 kilometer reden alle auto's door. Tot er een Trabantje stopte. We hadden een lift!!!
Tassen pasten zelfst achterin! 2 huizen verderop werden we afgezet en zachtjes liepen we het erf op. Ewoud floot om de aandacht te trekken maar dat hoorden ze niet. Het erf op en op de deur geklopt. De vader van Ewoud kwam naar de deur. Hij ziet niet zo veel dus zag het pas toen de deur open was. Moeder van Ewoud was televisie aan het kijken en hoorde ons dus niet. Dacht dat het buren waren ofzo. Ze zette het geluid uit en hoorde ineens haar eigen zoon en schoondochter. Ze stormde de gang in en vloog ons om de nek. Ze waren allebei heel erg blij en verrast. Goed geslaagde actie dus.
Nu zitten we hier lekker een paar dagen. We kunnen Ewouds verjaardag (4 juni) dus gezellig vieren met z'n vieren.
De 7e vliegen we naar Roemenie. Dan gaan we daar nog een paar dagen rondreizen en komen we de 28e weer naar Hongarije. Vanuit daar reizen we naar huis.

Dikke kus
Ewoud en Kim

laat maar zinken, een brug te ver en knuffelen op de kinderboerderij

Nou nou de floating market. Na 2 uur in een busje en een verplicht bezoek aan een kokosplantage (waar geen boom te bekennen was) kwamen we aan bij de floating market. Eerst in een bootje (waar ik absoluut de lol niet van in zag, kleine wankele PIEEEEP boot))
en dan uitstappen als je aan komt. We gingen dus niet met de boot over de floating market, maar stopten ervoor. Uitstappen en rondlopen. We konden wel een kleiner (NOG kleiner) bootje huren voor veel geld en dan over de floating market, maar daar hadden we eigenlijk niet zo'n zin in. Dus een beetje rondgelopen. Het is wel een mooi gezicht al die kleine bootjes, maar het is inderdaad echt ontzettend toeristisch! Alleen maar prullaria en overpriced fruit.
We hebben wel een heel mooi fotoboek gekocht, eentje die we hier nog niet gezien hadden. Wel in andere kleuren en plaatjes op de voorkant maar nu dus een originele.
Na een uur en 40 minuten mochten we de bus weer in. Naar de lunch. We werden bij een soort farming guesthouse gedropt waar we op een drijvend ponton lunch kregen. Niet echt heel bijzonder maar goed te doen. Op weg naar de River Kwai.
We werden bij het War Museum afgezet. Hier moest je zelf 40 baht betalen om naar binnen te mogen. Was een beetje een vreemd museum waar niet echt veel aan was. Een paar beelden en krantenknipsels. Niet echt educatief. Daarna om het gebouw heen en over de brug over de river Kwai. Dit was op zich wel erg indrukwekkend. Het idee dat er voor deze spoorlijn zoveel mensen zijn omgekomen maakt het wel luguber. De brug zelf stelde niet echt veel voor. We zijn erover heen gelopen en weer terug. Er reed een treintje overheen dus je moest af en toe uitkijken en op tijd opzij springen naar een soort vluchtplekje.
Weer de bus in en op weg naar de laatste attractie: DE Tijgertempel.
Moesten bij de entree 300 baht per persoon betalen en toen mochten we dan naar binnen. We hebben allebei dat filmpje op National Geographic gezien en waren dus echt heel benieuwd.
Tijgers houden blijkbaar niet van mijn stijl want ze worden aggressief van ROZE. Nou vraag ik je? Wie wordt er nou aggressief van roze? Moest dus een T-shirt lenen van de buschauffeur. Een mooii zwart t-shirt met een grote tijger erop. Ik leek wel zo'n zwakzinnige Frans Bauer fan die naar het concert gaat in een slechtzittend t-shirt. Maar ik mocht in ieder geval naar binnen.
We werden bij ons handje gepakt door de begeleiding en op onze plaats gezet(toch frans bauer zwakzinnig?). Mochten de tijgers even aaien en de andere begeleider maakte foto's met onze eigen camera.
Was erg leuk. Hierna een stukje lopen en bij een babytijgertje gekeken. Die ook even geaaid en mooie plaatjes geschoten.
Er waren ook ontzettend veel zwijntjes. Allemaal kleintjes en een paar ontzettend dikke poem grote zwijnen. Ook de waterbuffels ontbraken niet. Ik heb een mooie foto gemaakt van een beetje ongemakkelijk en angstig lachende Ewoud voor een ontzettend grote buffel. Erg grappig.
Er kwam een nieuwsgierig zwijntje kijken wat we aan het doen waren. Deze hebben we ook nog kunnen aaien. Leuk hoor, zo'n thaise kinderboerderij.
Een 3 uur durende rit weer terug naar ons hotel en onze roadtrip zat erop.
We zijn verhuisd naar een andere buurt vlak bij (ahum) Silom road. We zitten in een kamertje dat lijkt op mijn eerste studentenkamer (weet je nog mam, teteringenstraat) compleet met schimmel en een eigen douche en wc in de kamer (gewoon een laag muurtje erom heen gebouwd dus je kunt elkaar nu wel heel goed horen (jaja het wordt een gewenning))
Maar we zitten dan ook wel heeeeeeel goedkoop. Voor nog geen 5 euro met z'n tweeen.

Gisteren hebben we de slangenfarm bekeken. Deze is van het Rode Kruis. We mochten eerst een beetje rondlopen en bij kooien kijken. Er werd omgeroepen dat we naar het Auditorium moesten om een lezing bij te wonen. Deze was echt geweldig. Hoe wij dneken dat Chinezen spreken zo spreken de Thais. Met de L ipv de R. Dus de slangen eten Lodents like Lats. De man die het verhaal deed had ook echt wel humor. Hij vertelde het als een soort sprookje terwijl we dias te zien kregen van een slang met Polk Sausage als dinel.
We werden na de lezing vriendelijk verzocht naar buiten te gaan naar een soort tribune. Wij natuurlijk aan het begin op de voorste rij. Kim na 2 minuten op de achterste rij.
Ze lieten echt gifite cobra's en andere slangen zomaar los, ze konden natuurlijk niet zo snel de tribune op maar toch... BRRRRRR.
Aan het einde mocht iedereen met een mega wurg slang op de foto, Ewoud springen van ongeduld natuurlijk. En ja hoor ik heb het gedaan!! Samen met de bewaker (die een vinger mistte na een slangenbeet) sta ik er dan eindelijk op. Pfffffff. Daarna snel de WC opgezocht en mijn armen en gezicht gewassen, nee ik heb m niet met mijn gezicht aabgeraakt maar toch erg goor!
Snel naar buiten gevlucht en naar een winkelcentrum gegaan. In de bijbehorende bioscoop hebben we Pirates of the Caribbean 3 gezien. Erg leuk. Draait die in Nederland al?

Nou we zullen jullie snel weer op de hoogte brengen van nieuwe avonturen
Dikke kus

Ewoud en Kim

Back to Bangkok met ons diploma!!

We zitten nu in een vaag internet-laundry-reisbureau-cafe-guesthouse te mailen. Gisteren zijn we met de bus naar Bangkok gekomen. Eerst weer op de catamaran (die nu een stuk rustiger leek na 3 dagen op een andere boot.
Daarna een vipbus die dit keer wel vip was! Met 2 films zelfs! Kan niet stuk!

We hebben afscheid moeten nemen van ons hutje op het strand helaas. Het was echt geweldig. We hebben onze Padi gehaald. Dat betekend dat we overal op de wereld tot 18 meter diep mogen duiken met ons 2en. Heel cool. We hebben na die ene duik de volgende dag weer les gehad. In de middag ging het dan echt gebeuren: Naar 12 meter diepte en oefenen met je ademapparaat. Spannend. We daalden af langs de ankerlijn. Zo een heel eind naar beneden. En klaren (je oren niet laten poppen, zoals in het vliegtuig)
Na de afdaling los laten. Pffffff gaaf hoor. Heel veel vissen gezien! Na het rondduiken gingen we naar een stuk onder water met alleen zand op de bodem. Hier moesten we op ons knieen gaan zitten en oefenen met je ademapparaat uit je mond halen, weggooien en terug vinden. Best eng zo diep onder water. Daarna moesten we een beetje water in ons masker laten lopen en er weer uit blazen met je neus.
Weer langzaam opstijgen en de boot op.
De 2e duik was ook weer spannend, weer een paar oefeningen en weer op de boot. En toen gebeurde het meest geweldige wat je als duiker kan overkomen op Koh Toa, de hele bemanning was in rep en roer (woord-boot-grapje) want er zwom een whaleshark in de buurt. Iedereen de vinnen en snorkel op en hup het water in. De haai achtervolgen (deze kan geen kwaad, want eet alleen plankton)
Na een kwartier iedereen weer op de boot trekken en terug naar de kust.
Dag 4 moesten we erg vroeg op om om 07.30 op de boot te zijn. We vertrokken naar een duikplaats waar we 18 meter diep (en stiekum tot 20 meter zijn gegaan)konden. Stiekum waren we de dag ervoor al tot 14 meter gegaan ipv 12. Dus nu nog dieper met een cameraman. Moet je ook nog op je gedrag letten ne niet wapperen met die handjes. Helaas houd waterproof op na 10 meter diepte.
We hebben nu een schildpad gezien. Echt supergaaf. We moesten dead mexican van de boot af. De bootjongen Sammy schoot ons dood met een neppistool en we moesten dus achterstevoren van de boot vallen.
Om de film nog mooier te maken had onze instructrice een zakje ketchup mee genomen.
Als eind shot moesten we ook nog van het dak van de boot springen. Toen dacht ik we leven: waar zijn we aan begonnen!!!???
We hebben ook nog een James Bond gedaan, koppeltje duiken van de boot met je duikspullen
Al met al echt super. We gaan zeker volgende keer onze vervolgcursus doen maar nu was ons budget er niet voor.
We zijn nu een paar dagen in Bangkok en vertrekken dan naar Europa waarschijnlijk.
Khaosan Road is niet echt iets voor ons. Beetje te jong volk en te toeristisch. We hebben daardoor wel een reisje geboekt. We gaan morgen met een bus naar de River Kwai, de Floating Market en de Tiger Temple. Daarna gaan we naar een gusethouse dichterbij Patpong.