Tigerleaping Deathwish

We leven nog!!!!
Dit is echt een wonder!!
We zijn zaterdag zijn we naar Lijiang gekomen met de bus. Het was wel slechtweer en onderweg kwamen we al een busongeluk tegen. Spannend! De chauffeur reed daarna ook wel wat rustiger.
Op het station hebben we een Chinese vrouw gevonden die voor ons wel even naar Mama Naaxi wilde bellen. Ze riep dat een auto ons kwam halen maar na een half uur nog niks. Nog eens bellen. Toen kwamen de 2 dochters ons ophalen. Hup in een minibusje en rijden maar. We werden naar het oude deel van de stad gebracht en een klein stukje lopen. Een super gezellig klein guesthouse. We kregen meteen thee en een soort pannekoek. Lekker hoor. Kamer met een klein badkamertje (eerst eentje zonder maar dat durfde ik toch nog niet aan met mijn buik)
's Avonds heerlijk gegeten. Mama Naaxi kwam telkens met nieuwe lekkere dingen aan.
Ewoud heeft nog even met onze kennisen uit Dali (Bart, Bas en Shayne) gekaart en ik ben naar bed gegaan om nog bij te komen van 4 dagen niet eten en wel overgeven en diarree.
De volgende ochtend met een busje naar Dr Ho. Een chinese kruidendokter. Hij leek een beetje op Mr Miaki van Karatekid. Hij vertelde dat Chris Zeegers bij hem was geweest en waarom hij zo beroemd was. We werden allemaal goed bekeken en kregen Healthy Tea mee. Ik ook nog iets voor mijn buik. Ewoud kreeg een smeerseltje voor zijn rug mee.
Hierna met een vrouwtje mee om thee te drinken en om te kleden als Naaxivrouw (Ewoud ook) erg grappig. Nadat wij waren geweest en hadden geposeerd voor de foto zijn Shayne en Bas ook omgekleed.
's Avonds weer goed gegeten en geregeld dat we vervoer hadden naar de Tiger Leaping Gorge.
Mama says eetietitry Bleakafaas, nainoclok busjoe go. Dus om 9 uur zaten we in de bus. Op weg.
Het begon echt supermooi met een klim van 2 uur. Begaanbare wegen en mooi uitzicht.
Hierna begon de ellende. 28 bends in 30 graden is niet niks. Het is een steile weg omhoog die je af en toe echt moet klimmen als in klauteren. We liepen op stukjes smaller dan mijn kont (en die is al iets minder) met een diepe afgrond naast ons en ezeltjes met belletjes achter ons. Het was echt zwaar. Wel supermooi! Na die 28 bends zat er een mannetje die geld vroeg om foto's te maken van zijn berg. Erg leuk... Om 5 uur vonden we een mooi guesthouse waar we allemaal lekker konden douchen en met zijn allen gegeten hebben. Hier was geen stroom dus om half 9 was iedereen moe en zaten we in het donker. Na deze drukke en spannende dag hebben we heerlijk geslapen.
Op dag 2 begonnen met een goed ontbijt en het eerste uur lekker gelopen. Redelijk begaanbaar. Op sommige stukken iets minder. Echt supermooie foto's kunnen maken. Na nog een uurtje kwamen we bij een waterval. Echt geweldig. En glad! In Nederland zou dit echt niet mogen. Mensen zo zonder veiligheidshekken of tuigjes langs zulke richeltjes laten lopen!!!
Hierna moesten we de berg afdalen. Dit vond ik echt het engst. Ewoud heeft me supergoed geholpen en bleef zelfs rustig op momenten dat ik echt even niet meer verder durfde.
Na uiteindelijk 3 uur stonden we weer "veilig" beneden, dachten we. We moesten met een busje terug naar het beginpunt. Na wat onderhandelen mochten we met zijn 7en in een busje.
De chauffeur had echt een deathwish. We reden langs richels met nog geen 10 cm naast ons de afgrond. Hij vond het ook erg leuk om andere auto's in te halen. Geen vangrails of niks. Echt iedereen was zo stil in de auto. Het was verschrikkelijk! Toen we eindelijk beneden stonden hebben we hem allemaal op onze eigen manier vervloekt.
We vonden een chauffeur die ons terug wilde brengen naar Lijiang (2,5 ur rijden) voor 25 yuan pp. We hebben eerst duidelijk gemaakt dat iik niet lekker was en dat hij daarom rustig moest rijden. Dit deed hij dan ook. We kwamen na 3 uur in de buurt van Lijiang toen hij even moest tanken. Meteen moesten wij het busje uit en hij vluchtte naar de wc. Politie kwam ineens naar het busje toe en er werden foto's gemaakt. En dat terwijl wij allemaal een beetje puzzled naast het busje stonden. De chauffeur moest een politieauto in en vingerafdrukken maken. Een andere man ging achter het stuur zitten. Omdat wij niet begrepen wat er aan de hand was zijn we maar in het busje gaan zitten zodat deze man er niet met onze spullen vandoor zou gaan.
We lieten het kaartje van Mama Naaxi zien en hij begon te rijden. De echte chauffeur werd afgevoerd in een politeauto en wij werden gevolgd door een andere politiewagen.
We werden bijna voor de deur afgezet. We begrepen nog steeds niet wat er nou aan de hand was. Toen we het busje uitmochten hoefden we niet te betalen en de auto tuterde nog even vrolijk toen wij zo vlug mogelijk het veilige guesthouse in vluchtten.
Wat een bizarre trip zeg! Ik heb nog nooit zo'n enge week in mijn leven gehad. Zo ziek, zo bang en zo onwetend....
We gaan morgen met de bus terug naar Dali om daar een bus naar Yinghong te pakken waar Faye en Pete misschien ook zijn om zo naar Laos te gaan. Genoeg China voor even....